KEŞKE SENİ SENDEN DİNLEYEBİLSEYDİM
YASEMİN BAŞ

YASEMİN BAŞ

KEŞKE SENİ SENDEN DİNLEYEBİLSEYDİM

21 Ocak 2014 - 19:23

Gönlünün dilini kalemiyle yoklayan Mehmet Akif ben...

Annem Emine Şerife hanım,babam Hoca Tahir efendi.Ahh babam ah,rahmetli çok temiz adamdı o kadar düşkündü ki bu temizliğe adını temiz Tahir efendiye çıkarmıştı.

En iyi öğretmenimdi babam adımı da Ragıf koymuş ama sonraları unutulmuş Akif olmuştu.

Bende herkes gibi zorluklar içinde büyüdüm dört yaşına basınca mahalle mektebiyle başlayan eğitim yolculuğum Fatih'de Emir-i Buhari deki mekteple devam etti.

Sonra Fatih merkez rüştiyesi...

Bu mektepte çok sevdiğim hocam gönlümün fethine de yardımcı olan Türkçe öğretmenim Kadri efendi ile müşerref oldum.

Ve ben onu hiç unutmadım.

Unutmak demişken, hatırlar mısınız? dostlar!

Derim ki hep; ''Doğduğun zaman sen ağlardı gülerdi alem.Öyle bir yaşam sür ki mevtin sana hande olsun.Halka matem.''

Ne kadar iyi oldum ne kadar doğru?bilemiyorum ama vicdani muhakemeden hep galip ayrıldım ben.

Çocukken hareketli mi hareketli ele avuca sığmayan bedenim büyüdükçe yüreğime de küçük geldi.

Zaman içinde derdin çok genç yaşta olgunlaştırdığı kocaman bir adam oldum.

Yıkılışların,çözülüşleri ve dökülüşlerin birbirini takip ettiği dönemde büyüyen bir dönemde bir insan ne kadar gülebilirse bende o kadar güldüm inanın. Çocukluğumu özledim çoğu zaman...

''Çocuk olsam yeniden.Bir tek düştüğüm için acısa içim ve kalbim koştuğum zaman çarpsa sadece!''dedim...Bilirsiniz. Ben titrek ışıklarda karalarken bunları devam ettiğim baytar mektebini şahadetname alarak mezun oldum.Hayat yine çok zordu...

Artık babamı kaybetmiş ondan kalan ocağımız,evimiz kül olmuştu o acımasız yangında.

Oysa biliyordum da ben tüm yangınlar acımasızdı.

Güçlü olma zamanıydı,ayakta kalabilme ve kendin olabilme her daim.

Mevki hiç bir işime yaramadı benim,insanlığın elinden tutup mütevazı duruşların peşinden gitmeye çalıştım ben.

Çünkü ''Aslını gizleyemez insan,giydiği kaftanlarla;bilmez ama kendini kandırır söylediği yalanlarla,derken içimdeki yazma isteği günlerimi esir almaya başlamıştı.

Geceler ise dardı sanki!

''Aldanma insanların samimiyetine,menfaatleri gelir önce.Vaad etmeseydi Allah cenneti ona bile etmezlerdi secde.''Derken serzenişimi okudunuz.

''Ne ibrettir kızarmak bilmeyen çehren,bırak kardeşim tahsili git önce edep öğren.''Derken kızgınlığım vardı elbet.

Ve...

''Zulmü alkışlayamam zalimi asla sevemem.Gelenin keyfi için geçmişe kalkıp sövemem'' derken sahip çıktığım geçmişim vardı.Çok hikayesi olan bir adamım ben,beni ancak bu kelimeleri ardı ardına sıralayabilen ya da okurken gözleri uzaklara dalabilen anlar... Ben gördüğümü anlatıyordum. Anlatırken de inancımdan hiç kopmadım.Belki de bu aşk beni İstiklal Marşı'nın o her kelimesinde ruhumu kabartan cümlelerine getirdi.

AMA NE OLURSA OLSUN BEN DERİM Kİ!ALLAH BU MİLLETE BİR DAHA İSTİKLAL MARŞI YAZDIRMASIN!

Son Yazılar